ضرورت مخاطب شناسی برای سازمانهای مردم نهاد

امروزه برای حل مشکلات یک تشکل و سازمان علاوه بر دانستن قوانین و مقررات اداری باید شناخت کافی از مخاطب داشته باشد تا بتوانند در مطرح کردن مشکلات زمان و مکان و نحوه ارائه مطالب را به درستی اداء نمایند. نحوه ارتباط برقرار کردن و شناخت مخاطب(مخاطب شناسی) مقدم بر روابط عمومی میباشد هر چند افراد دارای روابط عمومی بالایی باشند اما در شناخت مخاطب ضعیف و یا دچار اشتباه شوند نمیتوانند به درستی و صرف وقت مشکلات سازمان خود را حل نمایند. شناخت مدیر و فردی که قرار است برای سازمان شما خدمات یا کمک مالی مهمی را انجام دهد . برای ارتباط بهتر و شناخت مخاطب باید به سن و جنس و علائق شخصی و نیازهای عاطفی و در پایان وضعیت جسمانی و روحی وی توجه نمود و در زمان مطرح کردن مشکلات و تقاضای خدمات این موارد را مد نظر بگیریم. یک مخاطب شناسی خوب نتیجه ایجاد ارتباط بدون نقص و مداوم را بدنبال خواهد داشت و میتواند حیات یک تشکل را تا حدود زیادی تضمین کند. مخاطب شناسی علمی است که میتواند در کنار روابط عمومی و فعالیت های تسهیل گری اجتماعی و رهبران فکری و مرجع معجزه نماید.

البته باید مخاطب خود را هوشمند و قابل احترام و دارای حق گزینش فرض نمود. زیرا بی احترامی و کم توجهی به مخاطب نتیجهی کامل عکس و زیان بار را بدنبال خواهد داشت. تشکل باید مخاطبان خود را بدرستی شناسایی و طبقه بندی نماید و نحوه ارتباط با هر کدام را بدرستی تهیه نماید تا از اتلاف وقت و سرمایه و هرز اطلاعات ( آلودگی اطلاعاتی) جلوگیری شود و هر مخاطب را با پیام خاص خود به ایجاد ارتباط قابل درک بپردازد ، از پیامهای تکراری و فاقد تنوع برای ارتباط خودداری نمایند. برای شروع به تهیه فهرست و تعیین معیارهای مخاطبین،میزان عملکرد سمن با معیارهای مخاطبان،توجه به گروههای مرجع و رهبران فکری و توجه به رابطه مولکولی بین گروههای مخاطب با نگاهی محترمانه و توامان فرض بر هوشمندی مخاطب میتوانیم با مخاطب ارتباط برقرار کرده و اهداف سازندهي خود را به پیش ببریم. انشاءالله